zero925*blog jana suchodolskiego o biżuterii

kurcze fajnie, oby wiecej takich okazji ! arek wolski

witaj Jaśku, mój komentarz do twojej pracy znasz, mam uwagi do wernisażu - po co ten łomot muzyczny?? czy coś wnosił do biżuterii? miał wytworzyć jakiś nastrój? czy tylko wypłoszyć publikę ? to ostanie sie udało. Podobnie z wernisażem Andrzeja Szadkowskiego, choć muzyka z totalnie przeciwległej półki też nie rozumiem po co ? żeby śpiewakom bić dłużej brawo niż bohaterowi wernisażu ? coś uświetnić ?? muzyka jest dobra na wernisażach ale tylko jako tło.
pozdrawiam
andrzej bielak

muzyka dla dobrego trawienia mnie osobiscie kompletnie nie interesuje. a obraz i dzwiek widze nie jako tlo, a wartosci dopelniajace, wywolujace reakcje. przed wystawa to tylko czulem, teraz wiem. co nie znaczy, ze zawsze i wszedzie. arek

to jeszcze wyjaśnię. zrobiłem parę wystaw i wernisaży. dla mnie zawsze nr.1 jest autor/ka/zy. wernisaż służy do; spokojnego oglądania prac, plotkowania z autorem i ludźmi którzy przyszli, wymiany opinii i poglądów. w łomocie w Gdańsku było to niemożliwe. chyba że ta muzyka miała być jakimś uzupełnieniem waszych prac. może ja tego po prostu nie zrozumiałem. nie ma uwag do stylu łomotu bo może miał związek z pracami??? - ale to natężenie ?? wytłumaczcie mi jak ten łomot uzupełniał oglądanie prac, a może same prace?? ludzie wychodzili bo nie dało się w środku rozmawiać a w sali głównej dłużej postać. Antku - jak wystawa dobra i ciekawa, autor kontaktowy, ludzi sporo, jest co sączyć a w tle cichy podkład muzyczny to wernisaż i dwie-trzy godziny trwa. czego na wszystkich twoich przyszłych wystawach z serca ci życzę
pozdrawiam
andrzej bielak

Panowie!

Wydaje mi się, że nie tylko biżuterię, ale w zasadzie wszystko, co chcemy, przedstawić/zaprezentować możemy jak chcemy. Kwestia sensu, spójności środków, do celów zamierzonych. Wspaniałym tego przykładem jest kontrast dwóch filmów: Bykowi Chwała (A. Papuziński) i Lenica (W.J.Kulka). Przykłady można mnożyć zapewne, a o tych wspominam, bo są na bieżąco odbierana przeze mnie edukacją. Do meritum: j eden bez słów, z muzyką równorzędną, niebezposredni, do czucia, odbioru przez skórę niemalże. Drugi zawiera wywiady z Lenicą i jego znajomymi, Tomaszewskim etc etc., spokojny do kontemplowania. Dużo słów i kawa na ławę. Różne wartości, ale wciąż wartości,
Ja również takiego łomotu nie słucham, a do tego nie palę. Niemniej jednak dla mnie całośc była CaAłOśCIą. A na rozmowy o sztuce macie czas teraz właśnie, czyż nie?

pozdrawiam, D

ok ok, Michał. Tu nie chodzi o muzykę samą w sobie. Tylko o to, czy w zestawieniu z biżuterią i cała atmosferą tyle wrażeń było potrzebnych, tyle bodźców.
Więc nie bierz tego do siebie. Łomot to pojęcie szerokie, w zależności od kultury, pokolenia etc a i ja nie słucham na okrągło klasyki, więc uznajmy, że ów łomot to nomenklaturowy cytat. ;)

A ja dalej proszę o; przybliżenie, wyjaśnienie, związku, sensu, zależności pokazywanej biżuterii z zaprezentowaną muzyką/łomotem. Stary po prostu jestem i słabo kumam a ciekawi mnie to, jakaś idea była? przesłanie?
pozdrówka z Krakówka
abielak

czesc grupie:)
jako jeden z autrow tej wystawy postaram sie przedstawic swoje zdanie.
Jak dobrze pamietacie kazda z naszych wystaw to rodzaj eksperymentu, kazda z nich (na przestrzeni 7 lat) miala inna oprawe ,inna prezentacje,inny temat...
niezaleznie od mojego czy innych opinii wydaje mi sie ze w duzym stopniu roznorodnosc tych ekspozycji przyciaga co roku coraz wiecej widzow i jest to w obecnej chwili jeden z wazniejszych elementow tych wystaw (niezaleznie od bizuterii).
W tym roku dostalismy wieksza powierzchnie i pomimo krotkiego danego nam czasu, wydaje mi sie ze swietnie udalo nam sie ja zagospodarowac. Bizuteria nie musi ponosic ograniczen powierzchniowych, jak rowniez wyrazowych,jak rowniez tych do ktorego to znaczenia odnosil sie sam tytul wystawy i jej podzial grupowy...wydaje mi sie ze dzieki takiej wlasnie prezentacji udalo nam sie w wiekszym stopniu osiagnac paradoks problemu ,bo calosc obrazu,dzwieku ,grup i prac miescila sie w jego temacie .....
a tak jasniej i prosto to ciesze sie ze udalo nam sie polaczyc te wszystkie elementy w jedna calosc ( bo w pierwotnej wersji mialy nastepowac po sobie),natomiast kwestia dyskusji i zabawy podczas wernisażu to kolejny temat do naszych przemyslen ( tak aby zmusic podswiadomie gosci do ciaglej wspolnej zabawy czyli moze teraz czas na teatr).Kto wie,moze nastepnym razem bedzie to sztuka teatralna lub cos i jeszcze..., ale napewno nie smutne chodzenie naokolo gablot lub wpatrywanie w przeswitujace kreacje modelek pod zwisajaca bizuteria.
Zawsze jest mase gratulacji (i czasami pewnie z zasady)ale najwazniejsze sa te momenty gdzie widac naprawde duze emocje , a z takimi mialem podczas tej wystawy stycznosc ,i to jest to dla czego warto takie rzeczy robic i nadal eksperymentowac.
Jedyne co powinnismy sobie miec do zarzucenia to fakt iz sama istota tematu-problemu zostala troche, jak widac, niezauwazona ...??? - dla mnie bylo to jak najbardziej spojne i jasne - OBRAZ , muza, BIZUTERIA , a jak widac zostaje omowiony jedynie temat muzy...?
Chociaz wlasciwie kwestia problemu w temacie to brak tego problemu, czyli moze wszyscy to czujemy i dlatego nie ma o czym mowic, a skoro nie ma o czym....
to moze porozmawiajmy o ulubionych formach ekspresji ...?.... :)
Tak mialo byc ! :)
pawel